Τις προάλλες μου ήρθε επιφοίτηση και επειδή δεν τις παθαίνω τόσο συχνά [σσ. Όσο κατά τη διάρκεια της δημιουργίας παραδείγματος χάριν...] είπα να την καταγράψω.
Οι γιατροί στην πραγματικότητα είναι στατιστικολόγοι. Παίζουν με τα μαθηματικά, βγάζουν ένα συμπέρασμα και κατόπιν το παίζουν μικροί θεοί. Τι ακριβώς εννοώ;
Στην ιατρική όλα είναι θέμα έρευνας. Ψάχνεις. Προσπαθείς να καταλάβεις τι ακριβώς παίζει με το ανθρώπινο σώμα. Και βγάζεις θεωρήματα, αξιώματα, και το παίζεις Θεός. Στην πραγματικότητα όμως είναι περισσότερο θέμα στατιστικής. Ελέγχεις 10,000 άτομα για παράδειγμα με γρίπη. Τα συμπτώματα είναι πάνω κάτω τα ίδια:
- Συνάχι
- Βήχας
- Πυρετός
- Ρίγη
- Ερεθισμένος λαιμός
- Μυϊκός κάμματος
Χωρίς να είναι πλήρης η λίστα καταλαβαίνετε τι εννοώ. Δεν εμφανίζουν όλοι αυτά τα συμπτώματα, αλλά σαν σύνολο τα καλύπτουν με μεγάλα ποσοστά στο καθένα. Υπάρχει όμως πάντα μία μικρή μειονότητα που θα εμφανίσει μόλις ένα ή δύο από αυτά. Υπάρχει πάντα και μία ακόμα πιο μικρή μειονότητα που δεν θα εμφανίσει κανένα σύμπτωμα. Παρόλα αυτά οι γιατροί θα κρίνουν σε πρώτη φάση ότι δεν περνάς γρίπη γιατί “δεν έχεις κανένα σύμπτωμα“! Για να μην πούμε ότι πολλές ασθένειες έχουν τα ίδια συμπτώματα.
Που μας φέρνει στο δεύτερο θέμα. Οι γιατροί δεν έχουν ιδέα τι σου συμβαίνει ανά πάσα ώρα και στιγμή. Προσπαθούν, με βάση τη στατιστική, να “υπολογίσουν” από τι πάσχεις για να σου δώσουν την “σωστή” θεραπεία, η οποία έχει και αυτή υπολογιστεί βάση στατιστικής. Γιατί στατιστική είναι. Όταν σου λέει ο γιατρός “θα ξεκινήσουμε με αυτό το κοκτέιλ [σσ. Ναι. Το λένε κοκτέιλ. Λες και πας σε πάρτυ.] και αν δεν σε πιάσει θα αλλάξουμε” εσύ τον εμπιστεύεσαι ότι γνωρίζει τι σου συμβαίνει; Περισσότερο ότι παίζει ζάρια και ανάλογα με το τι θα φέρει προχωράει.
Δεν σας έπεισα, ε; Οκ. Δεκτό. Έχετε ρωτήσει ποτέ δύο γιατρούς και να σας δώσουν την ίδια διάγνωση; Ο καθένας θα πει τι γνώμη του και αν δεν “κάτσει” θα σας πει “οι πιθανότητες ήταν απειροελάχιστες“. Έχετε ακούσει ποτέ γιατρό να παραδεχτεί “έκανα μαλακία“; Όλοι θα σας πούν ότι “ο οργανισμός δεν άντεξε” ή ότι “δεν μπορούσε να το προβλέψει κανείς“, κτλ, κτλ, κτλ. Κανένας τους δεν θα παραδεχτεί ότι δεν γνωρίζει, ότι μπορεί να έκανε λάθος, ότι “παίζει” με τα στατιστικά και δεν του έκατσαν.
Έχουν αναγάγει την επιστήμη της στατιστικής σε θρησκεία. Δυστυχώς όμως το αντικείμενο έρευνας είμαστε εμείς οι ασθενείς και πολλές φορές δεν τη σκαπουλάρουμε γιατί είμαστε στη “μειονότητα”.
Θα ήθελα κάποια στιγμή να κάνω εγώ διάγνωση στους γιατρούς που έχω γνωρίσει ανά τα χρόνια. Ανεξάρτητα από το αν έχουν έρθει για πονοκέφαλο, παρανυχίδα, ή ακατάσχετη αιμοραγία από Καλάσνικοφ η εξέταση θα ξεκινάει με κλύσμα και κΩλονοσκόπηση. Έτσι. Για στατιστικούς λόγους…
