Gather ye rosebuds while ye may,
Old Time is still a-flying;
And this same flower that smiles today
Tomorrow will be dying.

The glorious lamp of heaven, the sun,
The higher he’s a-getting,
The sooner will his race be run,
And nearer he’s to setting.

That age is best which is the first,
When youth and blood are warmer;
But being spent, the worse, and worst
Times still succeed the former.

Then be not coy, but use your time,
And while ye may, go marry;
For having lost but once your prime,
You may forever tarry.

Οι γιατροί στην πραγματικότητα είναι στατιστικολόγοι. Παίζουν με τα μαθηματικά, βγάζουν ένα συμπέρασμα και κατόπιν το παίζουν μικροί θεοί. Τι ακριβώς εννοώ;

Στην ιατρική όλα είναι θέμα έρευνας. Ψάχνεις. Προσπαθείς να καταλάβεις τι ακριβώς παίζει με το ανθρώπινο σώμα. Και βγάζεις θεωρήματα, αξιώματα, και το παίζεις Θεός. Στην πραγματικότητα όμως είναι περισσότερο θέμα στατιστικής. Ελέγχεις 10,000 άτομα για παράδειγμα με γρίπη. Τα συμπτώματα είναι πάνω κάτω τα ίδια:

• Συνάχι
• Βήχας
• Πυρετός
• Ρίγη
• Ερεθισμένος λαιμός
• Μυϊκός κάματος

Χωρίς να είναι πλήρης η λίστα καταλαβαίνετε τι εννοώ. Δεν εμφανίζουν όλοι αυτά τα συμπτώματα, αλλά σαν σύνολο τα καλύπτουν με μεγάλα ποσοστά στο καθένα. Υπάρχει όμως πάντα μία μικρή μειονότητα που θα εμφανίσει μόλις ένα ή δύο από αυτά. Υπάρχει πάντα και μία ακόμα πιο μικρή μειονότητα που δεν θα εμφανίσει κανένα σύμπτωμα. Παρόλα αυτά οι γιατροί θα κρίνουν σε πρώτη φάση ότι δεν περνάς γρίπη γιατί “δεν έχεις κανένα σύμπτωμα“! Για να μην πούμε ότι πολλές ασθένειες έχουν τα ίδια συμπτώματα.

Που μας φέρνει στο δεύτερο θέμα. Οι γιατροί δεν έχουν ιδέα τι σου συμβαίνει ανά πάσα ώρα και στιγμή. Προσπαθούν, με βάση τη στατιστική, να “υπολογίσουν” από τι πάσχεις για να σου δώσουν την “σωστή” θεραπεία, η οποία έχει και αυτή υπολογιστεί βάση στατιστικής. Γιατί στατιστική είναι. Όταν σου λέει ο γιατρός “θα ξεκινήσουμε με αυτό το κοκτέιλ [σσ. Ναι. Το λένε κοκτέιλ. Λες και πας σε πάρτυ.] και αν δεν σε πιάσει θα αλλάξουμε” εσύ τον εμπιστεύεσαι ότι γνωρίζει τι σου συμβαίνει; Περισσότερο ότι παίζει ζάρια και ανάλογα με το τι θα φέρει προχωράει.

Δεν σας έπεισα, ε; Οκ. Δεκτό. Έχετε ρωτήσει ποτέ δύο γιατρούς και να σας δώσουν την ίδια διάγνωση; Ο καθένας θα πει τι γνώμη του και αν δεν “κάτσει” θα σας πει “οι πιθανότητες ήταν απειροελάχιστες“. Έχετε ακούσει ποτέ γιατρό να παραδεχτεί “έκανα μαλακία“; Όλοι θα σας πούν ότι “ο οργανισμός δεν άντεξε” ή ότι “δεν μπορούσε να το προβλέψει κανείς“, κτλ, κτλ, κτλ. Κανένας τους δεν θα παραδεχτεί ότι δεν γνωρίζει, ότι μπορεί να έκανε λάθος, ότι “παίζει” με τα στατιστικά και δεν του έκατσαν.

Έχουν αναγάγει την επιστήμη της στατιστικής σε θρησκεία. Δυστυχώς όμως το αντικείμενο έρευνας είμαστε εμείς οι ασθενείς και πολλές φορές δεν τη σκαπουλάρουμε γιατί είμαστε στη “μειονότητα”.

Θα ήθελα κάποια στιγμή να κάνω εγώ διάγνωση στους γιατρούς που έχω γνωρίσει ανά τα χρόνια. Ανεξάρτητα από το αν έχουν έρθει για πονοκέφαλο, παρανυχίδα, ή ακατάσχετη αιμοραγία από Καλάσνικοφ η εξέταση θα ξεκινάει με κλύσμα και κΩλονοσκόπηση. Έτσι. Για στατιστικούς λόγους…

Σαν δημόσιοι υπάλληλοι έχετε τον απίστευτο ελεύθερο χρόνο και, για να λέμε και του στραβού το δίκαιο, δεν κάνετε και πολλά πράγματα εν ώρα εργασίας. Και πάλι όμως παραπονιέστε ότι κουράζεστε και “Ωχ βρ’ αδερφέ. Πάλι Δευτέρα!” και τα τοιαύτα. Να υποθέσω ότι οι πολίτες σας κουράζουν, ε; Τι αλήτες ρε παιδί μου!

Σαν ιδιωτικοί υπάλληλοι από την άλλη ωράριο δεν έχετε. Το σπίτι σας βλέπει στην καλή των περιπτώσεων μετά το δωδεκάωρο και στην χειρότερη μετά από 5-6 μέρες. Για να μην πω για αυτούς που ξενιτεύονται και δουλεύουν μία βδομάδα [σσ. Και βάλε...] εκτός χώρας για να έρθουν για ένα σύντομο σαββατοκύριακο στο σπίτι τους. Έχουν κλείσει οικογένειες έτσι!

Μήπως λοιπόν η έκφραση είναι ειρωνική; Ή μάλλον, μήπως ίσχυε κάποτε και τώρα πια έχει αλλάξει σημασία;

Βασικά, εξαρτάται από τον άνθρωπο κατά την ταπεινή μου γνώμη [σσ. 2+ χρόνια γράφεις τώρα σε έπιασαν οι ταπεινοφροσύνες;]. Εξαρτάται από το πως βλέπεις τη δουλειά σου, τι παίρνεις από αυτή και πώς χρησιμοποιείς το χρόνο σου σε αυτή. Τέλος, μεγάλη σημασία έχει το πως βλέπεις τον εαυτό σου και πως σε βλέπουν οι άλλοι μέσα στην εργασία.

Η δουλειά που κάνω είναι κατά κύριο λόγο ευχάριστη. Ναι! Δυστυχώς το παραδέχομαι. Με πληρώνουν να λύνω προβλήματα. Στον ελεύθερό μου χρόνο κατεβάζω ταινίες, τραγούδια, κανά παιχνίδι για το PC και γενικά κάνω, μόρ ορ λες, ό,τι γουστάρω. Επίσης με θεωρούν σιγά σιγά και απαραίτητο, κάτι που φυσικά και ανεβάζει το Εγώ μου στα ύψη.

Οι ώρες είναι νορμάλ. 19:00 είμαι σπίτι και πάω στη δουλειά στις 10:00. Μια δυο φορές χρειάστηκε να κάτσω παραπάνω. Τα λεφτά επίσης καλά. Τι σημαίνει καλά; Καλύπτει όλες μου τις ανάγκες και υποχρεώσεις με την εκάστοτε παρεκτροπή. Αυτό εγώ το θεωρώ γαμάτο. Θα μπορούσαν να είναι περισσότερα, αλλά θα μπορούσαν να είναι και λιγότερα.

Τέλος, στην εργασία μου χαίρω σεβασμού. Αυτό είναι ίσως το σημαντικότερο όλων. Οι συνεργάτες μου με βλέπουν και δεν με βρίζουν, φανερά τουλάχιστον. Μαλακίες δεν κάνω και προσπαθώ να μην δίνω δικαιώματα όσον αφορά τη δουλειά μου.

Ποιόν έγλυψα για όλα αυτά; Δέκα χρόνια πλας δουλειάς, θεσίματος ορίων, την υπομονή να ακούσεις και να κάνεις ΧΟΝΤΡΟ-μαλακίες και την άποψη ότι κάποια στιγμή και το αφεντικό χρειάζεται το γαμωσταυρίδι του. Αμήν.

Εσείς μετά από δέκα πλάς χρόνια δουλειάς είναι δουλειά ή δουλία; Καληνύχτα σας. Η Δευτέρα ήρθε και πάω στη δουλεία να παίξω.

Οι πολιτικοί κάνουν κενές υποσχέσεις και δεν αλλάζει ποτέ τίποτα, πέραν του σε ποια τσέπη μπαίνουν τα λεφτά.

Και από πάνω είμαστε και πρωταγωνιστές στο “Ξενοδοχείον: Ο Παράλογος”. Τρανό παράδειγμα οι stage. ΟΚ, δεκτό. Σας εκμεταλλεύτηκαν. Σας έδωσαν ψίχουλα. Δουλέψατε σαν σκλάβοι με φόβο απόλυσης. Και όλα αυτά για μία ΥΠΟΣΧΕΣΗ ότι ΜΠΟΡΕΙ να γίνεται μόνιμοι στο Δημόσιο. Γιατί γκρινιάζετε τώρα; Δεν το ξέρατε από πριν; Νομίζατε ότι είσαστε οι έξυπνοι δηλαδή; Ότι θα δουλέψετε για μερικούς μήνες και μετά αραλίκι σε γραφειάκι, ο μισθός να πέφτει βρέξει χιονίσει και ο μήνας έχει 9; Αμ, πριτς! Κοπελιές και κοπέλια, στην Ελλάδα είστε. Παίξατε και χάσατε προς το παρόν. Θα δείξει τι θα γίνει με τη περίπτωσή σας. Απλά να θυμάστε ότι νομικά έχουν δίκιο “αυτοί” και όχι εσείς. Το να απαιτείς να γίνεις μόνιμος δεν λέει τίποτα. Και οι υποσχέσεις; Όπως λέμε και στον ιδιωτικό τομέα [σσ. Ναι, υπάρχει και αυτός. Δεν είναι Μύθος.] “Αν δεν πέσει υπογραφή δεν το λες ούτε στον καθρέφτη”.

Όπως και να το κάνεις όμως είμαστε καλύτερα όλοι το τελευταίο μήνα. Δεν το νιώθετε και εσείς; Αναπνέουμε άλλο αέρα! Σοσιαλιστικό! Νέοι φόροι, μηδέν ανάπτυξη, παγωμένοι μισθοί, απολύσεις, και, προς το παρόν, μηδέν ασφάλεια δημοσίου όσον αφορά τον προϋπολογισμό. Σοσιαλισμός στο κόκκαλο σας λέω!

Θέλω να ελπίζω ότι δεν υπάρχει άνθρωπος που να πιστεύει ότι θα επέρθει κάποια αλλαγή, αλλά είναι ποιο σίγουρο ότι οι Κοκορόφτεροι Ευβοίας θα πάρουν το Μουντιάλ, γιατί, δυστυχώς, είμαστε ανεγκέφαλοι. Πιάνω και εμένα μερικές φορές να σκέφτεται πως θα βελτιώνονταν η κατάσταση σε αυτή τη χώρα αν έβγαινε κάποια διαφορετική κυβέρνηση [σσ. Προς Θεού! Όχι κοντόχοντρη και κομμούνα!]. Και μετά συνειδητοποιώ ότι δεν. Μηδέν βελτίωση. Τα ίδια και τα ίδια και τα ίδια. Και δυστυχώς τα ίδια (με πατάτες) περιμένουν και τους επόμενους.

Αλλά πάνω απ’ όλα Σοσιαλισμός! 32 μέρες εντ κάουντινγκ!

1. A slap bet is created when two parties involved in a disagreement, argument, or difference of opinion mutually agree that whichever party is proven right (or winning party) gets to slap whichever party is proven wrong (or losing party) across the face as hard as they possibly can.
2. In all Slap Bets, a Slap Bet Commissioner must be appointed. In the event of a discrepancy, the Slap Bet Commissioner makes the final ruling. The Slap Bet Commissioner must be someone fair and unbiased, someone kind hearted but not afraid to rule with an iron wrist.
3. When issuing a slap, the slapper must avoid lips and noses at all costs. The goal is for the palm of the slapper’s hand to connect with the meaty part of the slappee’s cheek thus providing utmost enjoyment and pain. If you’re seeing handprint on cheek, you’re doing something right. In the event of a bloody nose, the Slap Bet Commissioner shall award the slappee three slaps to be used in succession. Suggestion: The Dead Man’s slap (rule 8.)
4. When issuing a slap, the slapper must not wear any rings, gloves, or other finger/hand ornaments to protect the safety of the slappee.
5. When issuing a slap, the slapper must keep one foot on the ground at all times to protect the safety of the slappee.
6. In the event of Premature Slapulation, (when the slapper slaps the slappee as hard as he or she possibly can and then afterwards, finds out that the slap was not warranted), the slappee gets to slap the slapper at least three times.
7. The Blind Man Slap: If the Slap Bet Commissioner deems the slappee particularly deserving, the Slap Bet Commissioner can issue The Blind Man Slap in which the slappee must close their eyes while being slapped.
8. The Dead Man Slap: Backhanded slaps are permitted only if used in succession. For example, if the Slap Bet Commissioner awards the slapper multiple slaps, the slapper can use a backhand if and only if it’s preceded by a forehand. This is commonly referred to as The Dead Man Slap and is the only existing slap that allows the slapper to connect with both sides of the slappee’s face thereby earning maximum slappage.
9. When the slappee gets slapped, he/she must accept the fact that they’ve just got slapped. Any retaliation against the slapper, by the slappee, will result in no less than ten slaps (with a set number to be delivered by the Slap Bet Commissioner.)
10. The most important rule: Enjoy! Few things in this world match the sheer joy one receives from slapping a friend right across the face. Especially after being proven right. So slap away!

What is this feeling
That’s put you in your place?
A hot red burning on the side
Of your face.
You feel the blood rush to your cheek,
Tears start to fill your eyes.
Your lips are trembling but you can’t speak
You’re trying, oh you’re trying not to cry.
Ya just got slapped
Across the face my friend.
Ya just got slapped
Yes that really just happened.
Well, everybody saw it, hah
Everybody laughed and clapped.
‘Cause it was awesome.
The way that you just got slapped.

Υπάρχουν όμως και κάποια στοιχεία που σου δίνουν ένα χιντ για το αν θα πρέπει να λάβεις μέρος ή όχι. Μερικά από αυτά είναι:

• Τα χαρτιά για το διαγωνισμό έρχονται καθυστερημένα. Τόσο καθυστερημένα που οι υπόλοιποι διαγωνιζόμενοι έχουν ήδη αρχίσει διευκρινηστικές ερωτήσεις και παραδίδουν τις προσφορές τους. Εσύ; Εσύ έχεις 4 μέρες να τα κάνεις όλα.
• Δεν έχεις καθόλου ντοκιουμεντάσιον οπότε και πρέπει να γράψεις τα πάντα σχεδόν από το μηδέν.
• Ο ανταγωνισμός [σσ. Ειδικά κάποια συγκεκριμένη εταιρεία...] έχει προϊόν που ανταποκρίνεται πλήρως στο διαγωνισμό
• Όλοι τρέχουν πέρα δώθε και κανείς δεν ξέρει τι ακριβώς πρέπει να γίνει / κάνει. Και αυτοί που ξέρουν δε λένε, παρά μόνο κατόπιν εορτής.
• Δεν γνωρίζεις καν σε ποιό κομμάτι του διαγωνισμού θα συμμετέχεις. Ατελείωτες ώρες χαμένες σε μίτινγκ και διαβουλεύσεις επί διαβουλεύσεων για να βγάλεις ένα μπούσουλα.

Παρόλα αυτά κάτι καταφέρνεις και οριακά είσαι έτοιμος. Γιατί δεν μαθαίνεις κάτι από αυτό; Γιατί δεν κάνεις κάτι να βελτιωθεί η κατάσταση; Κάνε κάτι! Δημιουργία βιβλιοθήκης με κείμενα ή έστω προσχέδια για κάθε περίπτωση ούτως ώστε να μην παγώνεις τα πάντα τελευταία στιγμή και να τρέχεις. Καθόρισε από πριν ποιος θα κάνει τι. Με ποιον πρέπει να συνεργαστεί. Ποιος έχει τον έλεγχο του κάθε κομματιού ούτως ώστε να μην ψάχνεστε τελευταία στιγμή.

Αλλά τι να κάνεις. Σε αυτή τη χώρα [σσ. Και σε πολλές άλλες... ευτυχώς...] το Πειρατικό καλά κρατεί.

Άντε και καλή μας τύχη!

Because we do not know when we will die, we get to think of life as an inexhaustible well, and yet everything happens only a certain number of times . How many more times will you remember a certain afternoon of your childhood that is so deeply a part of your being you can’t even conceive of your life without it? Perhaps four or five times more? Perhaps not even that. How many more times will you watch the full moon rise? Perhaps, twenty. And yet it all seems limitless.

1. Να αποδείξεις την αξία σου στην αρχή, από τη πρώτη μέρα αν είναι δυνατόν.
2. Να μπεις σε όσα περισσότερα θέματα της εταιρείας μπορείς όσο γίνεται πιο γρήγορα.
3. Να καταπιαστείς με νευραλγικά θέματα της εταιρείας.
4. Να γίνεις άκρως απαραίτητος ούτως ώστε σε περιόδους προβλημάτων να είσαι η τελευταία επιλογή για εκδίωξη.

Να πεις ότι δεν έχει δίκιο, έχει. Πώς να το κάνομε άλλωστε; Το έχει και με το παραπάνω. Υπάρχουν όμως παντού τα ψιλά γράμματα που ειδικά στο χώρο των ιδιωτικών επιχειρήσεων είναι ο κανόνας και όχι η εξαίρεση. Έχουμε και λέμε λοιπόν:

1. Πρέπει να έχετε θράσος. Αυτό δεν σημαίνει να είσαι υβριστικός [σσ. Αν και σε μερικές περιπτώσεις έχω δει ότι δουλεύει απόλυτα...], αλλά να ξέρεις ποιος τις δυνατότητές σου και να τις προβάλεις όσο γίνεται [σσ. Ειδικά σε συνεντεύξεις. Δεν χρειάζεται να τα κρατάτε για τον εαυτό σας. Δεν είναι μυστικά.].
2. Να ζητάτε αυτό που θέλετε χωρίς να είστε τελείως εκτός τόπου και χρόνου. Μετά από 4 χρόνια στη μεγαλύτερη consulting του πλανήτη [σσ. Στη κυριολεξία...] το να πάτε να ζητήσετε €1100 είναι τουλάχιστον μαλακία σας και ζήτημα είναι αν θα πάρετε τα €1000.
3. Τα ξέρετε όλα. Και αν δεν τα ξέρετε θα τα μάθετε. Και αν δεν προλάβετε θα τα μάθετε στη δουλειά. Ο εργοδότης πάντα λιώνει όταν βλέπει ανθρώπους που προσπαθούν να βελτιωθούν για το καλό πάντα της εταιρείας βεβαίως, βεβαίως!!
4. Πάντα, μα πάντα [σσ. Μα ΠΑΝΤΑ σας λέω!!!] να κρατάτε το μονοπάτι. Τι είναι το μονοπάτι; Είναι το σύνολο των γραπτών και email, σε χρονολογική σειρά, που πρακτικά καλύπτει το κώλο σας [σσ. Ποτέ ξανά ξεβράκωτοι στ' αγγούρια...]. Για ποιο λόγο; Για να μπορεί ο οιοσδήποτε να μάθει ανά πάσα στιγμή ότι έφταιξε άλλος και όχι εσείς. Για να τιμωρηθεί ο υπαίτιος.
5. Να έχετε τη μύτη σας καθαρή να μπορεί να μυρίζει. Ό,τι και να γίνει και όπου και να είστε, η καταστροφή θα έρθει με τον ένα ή τον άλλο τρόπο. Πάντα προηγείται από μία έντονη μυρωδιά σαπίλας είτε στη μορφή αδράνειας, είτε στη μορφή “περίεργων” αλλαγών στους από πάνω. Με το που μυρίσετε ετοιμάζετε το επόμενο βήμα και την κάνετε. Ο καπετάνιος που πρέπει να βυθιστεί με το πλοίο είναι άλλος και όχι εσείς. Το δικό σας πλοίο είναι η ζωή σας και η (αν έχετε) οικογένειά σας.

Υπάρχουν βέβαια και πολλά άλλα που θα μπορούσε να γράψει κανείς. Το να είσαι κωλόφαρδος για παράδειγμα [σσ. Ωσάν τον υπογράφοντα.] είναι καλό. Το να έχεις γνωστούς [σσ. Σε αντίθεση με τον προαναφερθέν υπογράφοντα...] είναι ακόμα καλύτερο. Όπως και να έχει πρέπει πάντα να θυμάστε το Χρυσό Κανόνα [σσ. Ναι. Με κεφαλαία.]:

Οι φελλοί* πάντα επιπλέουν!

* Μη ψάχνεστε. Ξέρετε για ποιους μιλάω και το ξέρουν και αυτοί…

Εκεί τρως την φρίκη. Πάνε αυτά!

Ο Φυσαλίδας πεινάει. Ο Μπουρμπουλήθρας βγάζει δόντια. Το κεφάλι σου πάει να σπάσει και είναι ακόμα 5 ώρες μέχρι να κοιμηθούν. Αν κοιμηθούν στην ώρα τους!

Κάποια στιγμή όλα έχουν τελειώσει. Επιτέλους ξαπλώνεις. Και όλα είναι στη θέση τους. Κοιμάσαι λες και σου έχουν ρίξει αναισθητικό για άλογα. Κοιμάσαι.

Και το πρωί έρχεται!!

Αφιερωμένο στους απανταχού νέους γονείς. Αξίζει, αλλά η αρχή είναι πάντα δύσκολη!

Με το που ανακοινώθηκε ο Γιωργάκης πρωθυπουργός τα δάση της Ηλείας αναδασώθηκαν μόνα τους και οι πλημμυρισμένες περιοχές της Εύβοιας στέγνωσαν και τα κατεστραμμένα σπίτια επιδιορθώθηκαν ως εκ θαύματος. Τυφλοί περπάτησαν και κουτσοί είδαν. Σκυλιά και γατιά συμφιλιώθηκαν και Έλληνες και Σκοπιανοί τα βρήκαν.

Ο μόνος κακομοίρης της όλης υπόθεσης ο πρώην πρωθυπουργός και νυν ά(ν)εργος μιας και παραιτήθηκε. Η αλήθεια είναι πως δεν τον φοβάμαι. Με τόσο αποθηκευμένο λίπος και με γυναίκα ντοκτόρι [σσ. Για να μην αναφερθώ στην περιουσία που έχει ήδη...] δεν θα πεινάσει το κακόμοιρο. Ε, και όλο και κατιτίς θα του δίνουν ωσάν απερχόμενος, έτσι δεν είναι;

Ο μεγάλος χαμένος και πάλι: εμείς. Είχε κανείς αμφιβολία;

Άκουγα νωρίτερα τους δημοσιογράφους να λένε τις κλασσικές παπαριές τους.

• Θα πεθάνει ο δικομματισμός. Δεν πέθανε ο δικομματισμός (78,25% τα δύο μεγάλα κόμματα αυτή τη στιγμή).
• Θα υπάρξει συνεργασία κομμάτων. Αυτοδύναμη κυβέρνηση το ΠΑΣΟΚ εν τέλει.
• Ο λαός θα τιμωρήσει. Ο λαός εξακολουθεί να είναι συμφεροντολόγος και μαλάκας [σσ. Όχι απαραίτητα με αυτή τη σειρά.].
• Το Κ.Κ.Ε. / ΛΑ.Ο.Σ. / ΣΥ.ΡΙΖ.Α. θα βγεί δυνατό(ς). Το Κ.Κ.Ε. / ΛΑ.Ο.Σ. / ΣΥ.ΡΙΖ.Α. πήρε τα @@ του.
• Ο λαός θα δώσει ψήφο στους οικολόγους. Στον λαό αρέσουν τα καμμένα [σσ. Και τα αυθαίρετα. Και η βολή του. Και έχει και μνήμη χρυσόψαρου.].

Τελικά ρε παιδιά υφίσταται λόγος ύπαρξής σας πέραν της Πετρούλας;

Καλή διακυβέρνηση και σε τέσσερα χρόνια εδώ θα είμαστε. Αν γίνει έστω και ένα από αυτά που υποσχέθηκαν θα τους ψηφίσω στις επόμενες…

Τα τις Ελλάδος: Αύγουστος-Σεπτέμβριος 2009

Ο Σάκης ταιριάζει παντού και πάντα. Το παιδί πετάει. Δεν βλέπετε;

Κλασσικά ένας από αυτούς είμαι και εγώ. Παλαιότερα θα το περιγελούσα λέγοντας ένα “οικογένεια, παιδιά, σκυλιά…” και δεν θα το σκεφτόμουν. Χμ… Δεν μπορώ να το πω πια αυτό… Moira, Μπουρμπουλήθρας, Φυσαλίδας και εκείνο το τετράποδο με την ουρά για ανεμιστηράκι έκαναν το ανέκδοτο πραγματικότητα. Δεν παραπονιέμαι, αλλά εκτιμώ το ειρωνικό της κατάστασης.

Αλλά και από την άλλη δεν το καταλαβαίνω. Τι σημαίνει “είναι Αύγουστος και πρέπει να πάω διακοπές”; Δε γουστάρω ρε παλικάρια. Να ηρεμήσω θέλω και όχι να αγχωθώ για να περάσω καλά. Γιατί, εν τέλει, αυτό σημαίνει διακοπές στην (γ)Ελλάδα. Άγχος για να περάσεις καλά σύμφωνα με κάποιους συγκεκριμένους κανόνες που προάγονται από το κοινωνικό λάιφ-στάιλ:

• Πρέπει να πας σε νησί (κατά προτίμηση Μύκονο, Σαντορίνη, Κέρκυρα), αλλιώς δεν θα περάσεις καλά.
• Πρέπει να ξενυχτήσεις, αλλιώς δεν θα περάσεις καλά.
• Πρέπει να μεθύσεις, αλλιώς δεν θα περάσεις καλά.
• Πρέπει να κάνεις μεγάλο ταξίδι, αλλιώς δεν θα περάσεις καλά.
• Πρέπει να κάνεις όσο περισσότερα μπάνια μπορείς, αλλιώς δεν θα περάσεις καλά.
• Πρέπει να γίνεις Μασάι από το μαύρισμα, αλλιώς δεν θα περάσεις καλά.
• Πρέπει να φύγεις από την πόλη σου, αλλιώς δεν θα περάσεις καλά.
• Πρέπει να πας σε μπιτς-πάρτυ, αλλιώς δεν θα περάσεις καλά.
• Πρέπει να πας με παρέα, αλλιώς δεν θα περάσεις καλά.
• Πρέπει να πετύχεις τουλάχιστον ένα γνωστό, αλλιώς δεν θα περάσεις καλά.

Γενικά πολλά πρέπει για μία περίοδο που απλά θέλω να ηρεμήσω, οπότε καλύτερα να τα γράψω εκεί που πρέπει, μαζί με το όλο λάιφ-στάιλ των δήθεν.

Για φέτος τουλάχιστον το πρόγραμμα έχει παρκάρισμα των διδύμων σε γονείς και χαλάρωση με τη Moira σε μία ερημική τοποθεσία. Καφεδάκι, ταβερνούλα, κανά επιτραπέζιο και ύπνο στη δροσιά όσες ώρες παραπάνω γίνεται. Και αν γουστάρουμε θα πάμε και για καμιά βουτιά.

Καλό καλοκαιράκι σε όλους και μακριά από τα πρέπει.

Πέρασε ο χρόνος και ήρθαν τεράστιες αλλαγές. Γάμος, παιδιά, ο Κωστάκης ακόμα στην εξουσία και η κοντόχοντρη κυρία εκτός για ακόμα μία φορά (ευτυχώς).

Χρόνια μας πολλά λοιπόν και καλή μας συνέχεια [σσ. Εμένα στο γράψιμο και εσάς στις αντοχές σας.]

Και τι καταλάβαμε; Όχι πολλά. Τα πράγματα έχουν αλλάξει και κατά ένα περίεργο τρόπο παραμένουν τα ίδια όπως και να το δεις. Οι πρωταγωνιστές και οι καταστάσεις αλλάζουν μόνο.

Κοινωνικώς είμαστε στα ίδια χάλια. Σκάνδαλα, ψέμματα, διαφθορά, και ξανά μανά. Το ότι είναι η ΝΔ στην εξουσία δεν μου λέει τίποτα. Το είδαμε και το ΠΑΣΟΚ. Για την ακρίβεια είδαμε και όλες τις παπαριές που λένε όλα τα κόμματα, από την άκρα Δεξιά έως την άκρα αριστερά (αν υπάρχει ακόμα κάτι τέτοιο). Σκατά κι απόσκατα ένας προς έναν. Τους βαρέθηκα τελείως.

Ανακοινώθηκαν καινούργιοι φόροι. Ανακοινώθηκαν καινούργιοι φόροι στους προαναφερθέντες φόρους. Ανακοινώθηκαν και έκτακτες εισφορές για όσους νομίσαν ότι οι φόροι δεν ήταν αρκετοί ή ότι τελείωσε το πακετό. Και ανακοινώνονται και άλλοι φόροι. Γουέιτ εντ σι.

Και πάνω από όλα, για κερασάκι στη τούρτα, διαγράφουν και τα κακουργήματά τους. Τα διαγράφουν! Με ένα παραθυράκι του νόμου! Και θέλουν να γίνει η δίκη κανονικότατα για να τιμωρηθούν οι συνεργάτες τους στο έγκλημα! Και μετά σου λέει ότι οι μαφιόζοι είναι “κακοί άνθρωποι”! Και το πιστεύεις ρε μαλάκα Έλληνα γαμώ το φελέγγι μου! Το πιστεύεις! Και πας στις συγκεντρώσεις τους. Και πας και τους ψηφίζεις. Και πας και αφισοκολλάς [σσ. Και μου χαλάς και τη γαμημένη την αισθητική μου όποτε βγαίνω στο δρόμο...]. Και πας και φυλακή για €100. Και πας και αυτόφωρο επειδή έθιξες έναν από τους μαλάκες που τους στηρίζουν. Και θα πληρώσεις τους φόρους και τις “ταχτοποιήσεις” τους και την κάθε μία παπαριά που θα βγει από τη μ@@@τρυπα που λένε στόμα. Και μαζί μ’ εσένα και εγώ. Μαλάκας.

Και μας ρωτάω όλους: Πόσα γαμημένα γκαζάκια χρειάζονται για να το τινάξουμε στον αέρα αυτό το μπουρδέλο στο Σύνταγμα; Μαζί με τους 300 φυσικά. Δεν πρέπει να κάνουμε μισές δουλειές. Το μνημείο για τον “Άγνωστο Στρατιώτη” μας μάρανε. Αν ήξερε τι ψηφίσαμε για Κυβέρνηση θα είχαμε το μνημείο του “Άγνωστου Εφιάλτη” να προσκυνάμε και θα μιλούσαμε μάλλον Γερμανικά ή Αγγλικά.

Βέβαια, υπάρχουν και λιγότερο βίαιες, αλλά πολύ πιο αποτελεσματικές λύσεις. Απλά είναι πιο δύσκολο να επιτευχθούν γιατί χρειάζεται συνεργασία, κάτι που δεν υφίσταται στην (γ)Ελλάδα. Μία λύση είναι να μην πληρώσει κανείς. Ναι, καλά διαβάσατε. Να μην πληρώσει κανείς φόρο. Ούτε ένας. Ούτε ΙΚΑ/ΣΥΚΑ/ΤΣΜΕΔΕ/και το κακό συναπάντημα. Μέχρι να αποδοθεί πραγματική δικαιοσύνη να πάψουμε να τους πληρώνουμε. Γιατί αυτό κάνουμε. Τους πληρώνουμε. Γεμίζουμε τις τσέπες τους. “Τα ταμεία δεν έχουν λεφτά.” “Δεν υπάρχουν λεφτά για να δοθούν τα εφάπαξ.” “Δεν υπάρχουν γιατροί γιατί δεν πληρώνονται.” Γιατί δεν υπάρχουν λεφτά ρε καραμήτρο; Μήπως γιατί όλες οι γαμημένες κυβερνήσεις από την “μετα-πολίτευση” τα έχουν καρπωθεί; Μήπως γιατί ο κάθε ένας από εσάς έχει και από δύο-τρεις οφ-σορ [σσ. Μου μάθατε και το οφ-σορ καραγκιόζηδες.] εταιρείες και κάμποσα ακίνητα [σσ. Διψήφια νούμερα παρακαλώ.]; Μήπως λοιπόν είναι ώρα να τα πουλήσετε και να ξαναγεμίσετε τα ταμεία; Λέμε τώρα. Πριν ζητήσετε λεφτά να δώσετε αυτά που χρωστάτε. Οι παλιοί έλεγαν “Ο Βερεσές πέθανε.” και είχαν απόλυτο δίκιο.

Για πείτε μου λοιπόν ρε μάγκες. Αν όλοι οι πολίτες αυτής της ριμαδοχώρας σας έλεγαν “Παλικάρια, να πάτε να γαμηθείτε με τους καινούργιους φόρους.” τι θα κάνατε; Φυλακοί όλοι δεν πάνε. Δικαστήριο όλοι πάλι δεν πάνε. Υπάρχει κάπου ο άγραφος νόμος ότι όταν ο λαός [σσ. Και μιλάμε για απόλυτη πλειοψηφία και όχι για το 20% του 47% που σας ψήφισε.] σας πει όχι, σημαίνει ότι κάτι κάνετε λάθος και θα πρέπει να αλλάξει ο νόμος. Είτε σας αρέσει είτε όχι. Και κινδυνεύετε να σας λιντσάρουν κιόλας.

Και έχεις μετά και τους μαλάκες τους “τρομοκράτες”. Μα καλά, πόσο ΜΑΛΑΚΕΣ είστε ρε ζώα; Γιατί χτυπάτε αστυνομικούς; Επειδή κάνουν τη δουλειά τους; Γιατί δεν χτυπάτε κανένα μεγαλο-επιχειρηματία; Κανένα πρώην στέλεχος της Siemens; Κανένα πολιτικό πρόσωπο; Και με σωστή προκύρηξη φυσικά:

Ο <συμπληρώστε όνομα> πολιτικός/επιχειρηματίας (α) ΕΚΛΕΨΕ, (β) ΑΠΕΚΡΥΨΕ, (γ) ΔΩΡΟΔΟΚΗΘΗΚΕ, (δ) … . Για αυτό το λόγο και τον “παρκάραμε”.

Έτσι απλά. Ούτε τσιριμονίες, ούτε υπεκφυγές, ούτε παράπλευρα θύματα, ούτε και μαλακο-φιλοσοφίες περασμένων εποχών. Ο κύριος/α παρανόμησε χυδαία κατά του λαού. Τέρμα. Ακραίο. Ναι. Και λοιπόν; Δεν έχουμε φτάσει στα όρια; Αυτό δεν συζητάτε καθημερινά όπου και να είστε; Ούτε δάκρυ δεν θα ρίξω ρε! Πριν ένα μήνα έδωσα €1 στην γιαγιά μπροστά μου στο ταμείο του supermarket για να πάρει το πακέτο μακαρόνια που χρειαζόταν για να ζήσει. Εκεί έχετε φτάσει τον λαό που σας ψηφίζει. Και θα κλάψω για κάποιον από εσάς; Θα βεβηλώσω και το σώμα σας βρε [σσ. Φυσικά και δεν θα το κάνω. Μπορεί να κολλήσω τίποτα βλεδυρό, όπως ατιμία, ψευτιά, ρατσισμό, απανθρωπιά, κτλ.]!

Πάντως, προσωπικά, πιστεύω ότι δεν θα γίνει τίποτα. Είμαστε μαλάκες. Τελεία. Μάλλον θα πρέπει να ξεκινήσουμε από το σπίτι την επανάσταση. Να μάθουν τα παιδιά να διεκδικούν το δίκιο τους. Θα σας φτιάξω εγώ. Γενίτσαρους σας ετοιμάζω λαμόγια! Άντε και στα 1000!

Υπάρχει όμως και η άλλη πλευρά. Θα πρέπει να κοιτάνε τα νώτα τους οι μάναχερς τώρα γιατί λογικό δεν είναι τα παιδιά να πάρουν κάτι από τον μπαμπά τους; Λίγο ΕΣΑΜ δεν θα γίνουν; Και μάλιστα, επειδή το σύνολο είναι πάντα περισσότερο από το άθροισμα των μερών [σσ. Παρακαλούνται οι μαθηματικοί να μην χτυπάνε το κεφάλι τους στο τοίχο.], το πιθανότερο είναι να έχουμε εκθετική αύξηση “γραψίματος στα επόμενα χρόνια. Γιατί φυσικά κάτι θα πάρουν και οι φίλοι τους…

Αλλά, άλλο να σας τα λέω και άλλο να τα βλέπετε. Εγώ πάντως έχω χάσει τη μπάλα.Το φόκους μου είναι καθαρά και αμετάκλητα εστιαζμένο στα δύο πιθηκάκια που, ευελπιστώ, θα με πουν μπαμπά μέσα στον επόμενο χρόνο. Και στη Moira φυσικά. Μη βρεθούμε με κανένα τηγάνι στο κεφάλι ξαφνικά!

Και στα δικά σας!

Tempor, Moira, Μπουρμπουλήθρας και Φυσαλίδας.

Θα μιλήσω για τη διαδικασία αποχώρησης. Ποιός πρέπει να το μάθει και γιατί; Το μόνο σου μέλημα είναι να την κάνεις, αλλά χωρίς να δώσεις σημάδια της αποχώρησης, ειδικά στους προϋσταμένους. Γιατί; Με μία λέξη “εκδίκηση”. Γνωρίζοντας ότι θέλεις να φύγεις θα σου δώσουν μία σπρωξιά για να πέσεις. Όπως μου λέει πάντα ο πατέρας μου: Πάτα γερά το πόδι στο επόμενο βήμα πριν σηκώσεις το άλλο.

Τελικά όμως ποιός πρέπει να το μάθει; Ποιός είναι φίλος και ποιός το παίζει φίλος; Εν τέλει ποιόν μπορείς να εμπιστευτείς; Απάντηση δεν υπάρχει. Όσους και να ρωτήσεις θα σου δώσουν και μία ελαφρώς διαφορετική απάντηση, αλλά στο τέλος υπάρχει μία πάρα πολύ διακριτή απάντηση:

Δεν το λες σε κανέναν.

Και είναι λογικό. Αν το μάθει κάποιος παύει να είναι μυστικό και αν πάψει να είναι μυστικό θα το μάθει κάποιος μάναχερ [σσ. Και πάντα το μαθαίνει αυτός που δεν πρέπει.]. Κάθεσαι λοιπόν και χορεύεις λαμπάντα. Από το ένα πόδι στο άλλο κάνεις ακροβατικά / χορευτικά / κινήσεις μπρέικντάνς [σσ. Ναι, υπήρχε και τέτοιος χορός... Τα 80's και τα 90's δεν έβγαλαν μόνο τον Μιχαλάκη και τη Μαντόνα...] για να αποφύγεις το προφανές. Ψέμματα για το που πας και που βρίσκεσαι καθώς τρέχεις για την επόμενη συνέντευξη. Κρυφά email και κλείσιμο της οθόνης κάθε φορά που πλησιάζει κάποιος για να μην δει ότι κοιτάς αγγελίες. Σπασμοδικές κινήσεις και στρες για ένα μεγάλο διάστημα [σσ. Εκτός και αν είσαι ο κωλόφαρδος που βρήκε με τη πρώτη συνέντευξη δουλειά.].

Κατά τη γνώμη μου υπάρχει και άλλη λύση. Ανέφερέ το. Πες το στους συναδέλφους που θεωρείς φίλους. Στα άτομα που πιστεύεις ότι μπορείς να εμπιστευτείς. Χωρίς φόβο και χωρίς πάθος. Τι κερδίζεις από αυτό;

• Πληροφορίες για το τι σκέφτεται ο κόσμος. Κατά πάσα πιθανότητα θα μάθεις ότι δεν είσαι ο μοναδικός τρελός που θέλει να φύγει.
• Απόψεις [σσ. Θα πρέπει να τις σκεφτείς φυσικά και όχι να τις πάρει

  ς σαν ευαγγέλιο...] για το πως να κάνεις τα επόμενα βήματά σου.

• Καταλαβαίνεις ποιός είναι ο φίλος σου. Αν μαθευτεί παρά έξω (πέραν του κύκλου των εμπίστων δηλαδή) ξέρεις ποιός σε “πρόδωσε”. Και αυτομάτως απομακρύνεις τον Ιούδα.

Και αν το μάθει ο μάναχερ; Τότε ΕΣΑΜ. Χωρίς κανένα δισταγμό. Το παίζεις και έκπληκτος. “Εγώ; Που κάθομαι και κάνω υπερωρίες για να βγούμε live;” “Εγώ; Που μόλις σήμερα το πρωί σου έστειλα την ανάλυση για το πως να βελτιώσουμε το σύστημα;” “Εγώ; Που είμαι διαθέσιμος οιαδήποτε ώρα στο τηλέφωνο σε περίπτωση προβλήματος; [σσ. Τηλεφωνική πουτάνα με άλλα λόγια, αλλά αυτό είναι άλλο θέμα...]” Και μετά το γυρνάς και τούμπαλιν. “Μάλλον αυτός που διαδίδει τέτοια ή θέλει να την κάνει και σου αποκρύβει με τέτοιο τρόπο το σκοπό του ή ζηλεύει για την άψογη συνεργασία μας [σσ. Εδώ μπορείς να δανειστείς και ένα κουταλάκι να τον μαζεύεις γιατί μάλλον έχει λιώσει από καύλα.]!”

Εσύ τι κάνεις; Χορεύεις λαμπάντα ή εμπιστεύεσαι τους φίλους σου; Εγώ πάντως πάω να σκάσω τη βόμβα !

Γιατί όμως φεύγεις; Αυτό είναι το πρώτο πράγμα που πρέπει να σκεφτείς. Όταν έρχεται η αμφιβολία μόνο αυτό σου ρίχνει παγωμένο νερό στο πρόσωπο και σε ξυπνάει. Γιατί φεύγω;

• Οικονομικό – Βαρέθηκα να κάθομαι να περιμένω το πότε θα κάνω υπερωρία για να μπορέσω να φροντίσω την οικογένειά μου. Μήνας μπαίνει, μήνας βγαίνει συνεχώς η ίδια ανασφάλεια. Όχι κύριοι. Το πακέτο σας ΔΕΝ είναι ανταγωνιστικό. Δεν πληρώνεται καλά.
• Ψυχολογικό – Με έχει κουράσει η δουλειά εδώ. Κουράστηκα να κάθομαι να εξηγώ σε μπετόστοκους πως να κάνουν κάποια πράγματα σωστά. Δεν είναι η πρώτη φορά που με κουράζει. Είναι η εκατοστή που με ρωτάνε το ίδιο πράγμα και δεν κρατάνε μία γαμημένη σημείωση. Και στο κάτω κάτω της γραφής υπάρχει και ο γαμημένος ο Γούγλης. Δεν βρίσκει μόνο τσόντες και τα τελευταία βιντεάκια από το “Ράδιο Αρβύλα” και το Λαζόπουλο!
• Κοινωνικό – Από τότε που ήρθα σε αυτή την εταιρεία έχω ξεχάσει τι θα πει κοινωνική ζωή. Μόνο τους τελευταίους μήνες έχω αρχίσει να επικοινωνώ με τον έξω κόσμο και αυτό γιατί τους έχω γραμμένους και φεύγω μία φυσιολογική ώρα. Που μας φέρνει στο:
• Στάσιμο – Εξέλιξη δεν υπάρχει. Αν δεν γίνεις γκόμενα κάποιου σίνιορ μάναχερ και δε λιώσεις τη γλώσσα σου στο γλύψιμο, τότε προκοπή δεν έχεις. Μετά από 2.5 χρόνια με συνολική αύξηση €130 [σσ. Μη το ψάχνετε. Είναι €62 καθαρά. Κατά πολύ πιο κάτω από το πληθωρισμό...] δεν πας μπροστά, παρά μόνο πίσω.
• Βαρετό – Το να κάθεσαι να κάνεις μπαλώματα σε κεφαλοτύρι [σσ. Το γεμάτο τρύπες φυσικά.] είναι ελαφρώς μη αποκοδομητικό. Και για όποιον μάναχερ διαβάζει: κεφαλοτύρι = κώδικας, μπάλωμα = “ατυχής προσπάθεια νεοσύλλεκτου προγραμματιστή να διορθώσει μεγαλομαλακία προηγούμενο μπαλώματος από “εξπέρ” σίνιορ-προγραμματιστή/συνάδελφό του”.
• Ανθυγιεινό – Κατεστραμένοι καρποί από το πολύ γράψιμο [σσ. Και καλά. Κυρίως από τσατ είναι, αλλά με ποιανού το μέρος είστε; Μουλοχτοί!]. Τύφλωση από τις ώρες στον υπολογιστή [σσ. Το Halo δεν μετράει...]. Σκατοπρόγραμμα σίτησης. Προβλήματα μέσης. Θέλετε και άλλα;
• Καλλιτεχνικό – Με τις τόσες άναρθρες κραυγές προς απάντηση ερώτησης/μαλακίας, κατέστρεψα το ταλέντο μου και έχασα την ευκαιρία για τη Λυρική. “I could have gone for the title…”.
• Οικογενειακό – Είμαι σε μία φάση της ζωής μου που πρέπει να είμαι με την οικογένειά μου περισσότερο από ποτέ και να τους διασφαλίζω μία καλύτερη ζωή. Ώρες να μου δώσετε δεν έχετε και τις υποσχέσεις και τις προαγωγές δεν τις δέχονται στο σουπερμάρκετ.

Όπως είπε και ένας πολύ έξυπνος άνθρωπος κάποτε στο ΜπιΜπιΣί: Σόου λονγκ εντ θενκς φορ ολ δε φις!

Ναι. Είναι αλήθεια. Τα έχω πάρει με κάποιον στη δουλειά. Ή καλύτερα, τα έχω πάρει με αρκετούς στη δουλειά και ο καραγκιό… εεε… κακομοίρης είναι που την πληρώνει. Όχι ότι έχει καθαρή τη φωλιά του, αλλά κουβέντα να γίνεται.

Τα έχω πάρει στο κρανίο με τους ημιμαθείς. Τόσο θράσος έχεις ρε παλικάρι και νομίζεις ότι είσαι ο ένας και μοναδικός και έχεις πάντα δίκιο; Γιατί; Επειδή άνοιξες μία φορά το ντοκουμεντάριουμ της Ιάβας; Ή μήπως ξέρεις να προφέρεις τα ντισάιν πάττερνς; Για τουμπεκί [σσ. Χοντροκομμένο για αρχή και βλέπουμε...] και καθάρισε τα αυτιά σου. Μπορείς να γίνεις και άνθρωπος. Πού ξέρεις;

Τα έχω πάρει στο κρανίο με τους βλακέντιους, νεο-μάναχερς [σσ. Τους ξέρετε. Είναι αυτά τα σχολιαρόπαιδα που επειδή είναι 3-4 χρόνια στην ίδια μεγαλοεταιρεία τους δίνουν τίτλο.] που δεν μπορούν να ξεχωρίσουν ξυρισμένη γάμπα από πόδι καρέκλας. Η γλώσσα έχει πιαστεί με συρραπτικό στο μπακ-ό(ρι)φις του πελάτη. Ρε πελατάκο, μεγαλοεταιρεία διεθνούς φήμης είσαι. Πάτα πόδι ρε λούγκρα λιγάκι. Πάτα το ρε. Για την (γ)Ελλάδα ρε γαμώτο.

Τα έχω πάρει με τους αιθεροβάμονες και αιθεροβατούμενους κλειδοκράτωρες του Έιτς-Αρ. Παλουκάρι, πότε θα καταλάβεις ότι €1400 δεν είναι μισθός για κάποιον που λιώνει με 16-ωρα και 18-ωρα στο γραφείο; Πότε θα καταλάβεις ότι “Όχι, το πακέτο σας δεν είναι ανταγωνιστικό.”; Πότε θα καταλάβεις ότι και η κουτσή Ηλέκτρα [σσ. Η Μαρία το πάτησε...] παίρνει περισσότερα; Οι καθαρίστριες στον (π)ΟΤΕ, ρε μαλάκα, παίρνουν πιο πολλά από τους “συμβούλους” σου και εσύ μιλάς ακόμα για “ανταγωνιστικό πακέτο” και “πρεστίζ”;

Τα έχω πάρει με τους μίζερους συναδέλφους που έχουν χαθεί μέσα στον οχετό που δημιούργησαν οι ίδιοι και δεν έχουν καμία αξιοπρέπεια πια. Ξύπνα ρε ζώον. Ξύπνα. Μέσα σε ένα χρόνο δουλεύεις 2.5 χρόνια ενός Ευρωπαίου [σσ. 5.3 ενός του δημοσίου.] και δεν παίρνεις καν τα τρία σου. Να τα βράσω και τα μαστέρια σου και τα διδακτορικά σου και τις εργασίες σου και όλα. Είσαι το πρότυπο του σκλάβου της γαλέρας. Απλά τα δεσμά σου είναι στο εγκέφαλο. Φοβάσαι. Φοβάσαι να πεις τη γνώμη σου. Φοβάσαι να γίνεις οντότητα.

Τα έχω πάρει και με εμένα. Κάθομαι και τους βλέπω και δεν τους αρχίζω στη σφαλιάρα. Απαγορεύεται πια. Γαμώτο. Πότε το έχασα αυτό το δικαίωμα; Κάπου μεταξύ της πτώσης της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας και της Αναγέννησης νομίζω. Πρέπει να το κοιτάξω λιγάκι.

Το πλοίο δε βυθίζεται, αλλά προσωπικά βουλιάζεται μια χαρά. Εκτός από τους φελλούς… Αυτοί επιπλέουν ό,τι και να γίνει.

Τι προϋποθέσεις πρέπει να πληρούν τα δεδομένα που θέλεις;

και περιμένεις μία απάντηση του στυλ:

Τις Α, Β, Γ, και Δ.

Εμ δε! Τσα!! Την πάτησες. Είσαι βαθιά νυχτωμένος αν νομίζεις ότι το επίπεδο επικοινωνίας είναι άνω του γρυλίσματος και (στην πολύ εξτρίμ περίπτωση) νιαουρίσματος. Η συνήθης αντιμετώπιση είναι μισόλογα, υπεκφυγές και γενικότητες. Μόνο και μόνο για να καλύψουμε τον κώλο μας και αυτό με πευκοβελόνα…

Έχουμε τις παρακάτω πιθανές εξηγήσεις:

1. Το παρατσούκλι σου είναι “10-secs”. Τόση διάρκεια έχει η προσωρινή μνήμη σου. Δικαιολογημένος, αλλά, φυσικά, αυτό δε σε γλυτώνει από το γεγονός ότι δεν έχεις κρατήσει ούτε μία σημείωση για κάτι τόσο σοβαρό.
2. Είσαι ανίκανος. Αν δε μπορείς να περιγράψεις [σσ. Ακόμα και μία έκθεση ιδεών θα γίνει δεκτή...] αυτό που έφτιαξες πώς να το εξηγήσω; Αλήθεια, εσύ έγραψες τον κώδικα ή απλά καρπώθηκες τη δουλειά κάποιου άλλου;
3. Έχεις παντελής έλλειψη επικοινωνίας. Η ικανότητά σου να χρησιμοποιείς φράσεις περιορίζεται στις εξής: “Ναι”, “Πιθανότατα”, “Θα το φτιάξω”, “Έχετε δίκιο”. Φυσικά το βιογραφικό σου γράφει παπάδες κι ευαγγέλια, αλλά αυτό είναι άλλο θέμα.
4. Είσαι καραγκιόζης και ενώ γνωρίζεις και ξέρεις να απαντήσεις δεν το κάνεις. Παλικάρι, αν νομίζεις ότι κρεμόμαστε από τ’ αρχίδια σου κόψ’ τα να πέσουμε.

Σε όλες τις περιπτώσεις θα σε δώσω. Κανονικότατα, ψυχρά και ασάλιωτα. Γιατί; Γιατί δεν αξίζεις να έχεις τη θέση στην οποία βρίσκεσαι και γιατί μου το παίζεις μεγάλος και τρανός.

Ξέρω. Ξέρω. Δεν πρέπει να κάνω εχθρούς. Και σας ρωτώ. Κάνοντας το μαλάκα και τον καλό πάω μπροστά; Όχι. Το αντίθετο μάλιστα. Με περνάνε οι φελλοί γιατί αυτό είναι το προτέρημα του φελλού. Επιπλέει και φαίνεται. Δεν είναι βουτηγμένος στα σκατά να βγάζει τη δουλειά. Και θα μου την φέρει με τη πρώτη ευκαιρία ούτως ή άλλως. Ε. Θα τον δώσω εγώ πρώτος. Κανονικά και με το νόμο. Και θα κοιτάξω να κάνω τόσο καλά τη δουλειά μου που να μην του δώσω κανένα πάτημα. Και ακόμα και λάθος να γίνει θα φροντίσω να φανεί αυτός ως υπαίτιος. Έτσι. Για τον χαβαλέ.

Κανένας φελλός να συνεργαστούμε; Μην ανησυχείς. Θα σε φτιάξω…

“FYI this should have finished today.”

Ναι, ωρέ παλικάρι. Το γνωρίζω αυτό. Και; Θέλεις να μου πεις κάτι; Ο υπεύθυνος για αυτό [σσ. Όπου "αυτό" βάλτε ό,τι γουστάρετε, από δημιουργία αρχείου txt με περιεχόμενο "Τρεις λαλούν και δυο χορεύουν", έως τα σχέδια του επόμενου διαστημικού λεωφορείου της NASA.] την έκανε νωρίς και καθώς είναι ο μόνος που μπορεί να βοηθήσει και (άκρως σημαντικό κι ας το ξεχνάμε) είναι και ο μοναδικός (!!!) (αν)υπεύθυνος για “αυτό”, εμένα γιατί θα πρέπει να με νοιάξει;

Χαρακτηριστική φάση ΕΣΑΜ, αλλά που να το καταλάβεις; “Τα του Καίσαρα τω Καίσαρι” που είπε κάποτε κάποιος [σσ. Το παλικάρι δεν είχε καλή κατάληξη. Κάτι ακροδεξιά στοιχεία της τότε Εκκλησίας το σταυρώσανε...], αλλά το έχουμε ξεχάσει εντελώς. Λογικό βέβαια αφού η ορατότητά μας δεν φτάνει καν την άκρη της μύτης μας.

Από την άλλη πρέπει να τα παίρνεις τα πράγματα πολύ light. Δεν χρειάζεται να πας από εγκεφαλικό όταν δεν τον νοιάζει τον άλλο. Κάνεις τη δουλειά σου (ως εκεί που μπορείς). Άντε να κάνεις και ένα βήμα παρακάτω. Άντε να τον ρωτήσεις και εντελώς φιλικά να σου στείλει επιτέλους αυτά που θα έπρεπε να έχει στείλει από το Πάσχα [σσ. Του 08' φυσικά...]. Αλλά ως εκεί. Εφόσον ο ίδιος αδιαφορεί στα παλιά σου τα παπούτσια. Και για κερασάκι στη τούρτα του στέλνεις και ένα ιμέιλ με σισί τον μάναχερ και παρακολουθείς τον ιδρώτα του.

Αν φυσικά ο αντίπαλος είναι καλό λαμόγιο θα σου απαντήσει ότι σου έχει δώσει ό,τι χρειάζεσαι. Μέγα λάθος (του). Πρέπει να έχεις έτοιμο το ιμέιλ που θα τον δίνει κανονικότατα με στοιχεία. Θα πρέπει να είναι προκλητικά γραμμένο, αλλά όχι επιθετικό. Λίγος κυνισμός δεν έβλαψε ποτέ κανέναν. Για έξτρα καζούρα επισυνάπτεις και τα προηγούμενα ιμέιλ που του έχεις στείλει [σσ. Φυσικά με ημερομηνίες!] επισημαίνοντας φυσικά ότι δεν έχει απαντήσει!

Κακία, ε; Ευτυχώς που υπάρχει και άφεση αμαρτιών, οπότε ΕΣΑΜ…

Μετά από τις προτροπές
κάποιων που με διαβάζουν
λέω ας αφήσω τις ντροπές
κι ας κάνω ό,τι προστάζουν

έκατσα κι έγραψα λοιπόν
μια παπαριά επιτέλους
δεν έχει μέτρο ιαμβικόν
ούτε μιλά για αγγέλλους

μικρούλια λιανοτράγουδα
σαν τίτλο του έχω δώσει
γιατί τα παρατράγουδα
το χαν κατοχυρώσει

σχολιάστε με ανηλεώς
βρίστε με αναλόγως
δεν είναι πάντα ποιοτικός
ο έμμετρος ο λόγος…)

Τρία πουλάκια κάθονται
και το ένα κλάνει αβέρτα…
το βράδυ όπως στριφογυρνάς
μου παίρνεις την κουβέρτα

…στα σύρματα γνωρίστηκαν
τα δύο από τα τρία…
με ξεσκεπάζεις συνεχώς
και θα με φαν τα κρύα

…κι αμέσως αγαπήθηκαν
στο κοίταγμα το πρώτο…
κρυώνουνε τα πόδια μου
σου λέω ρε γαμώτο

…στα πρώτα τιτιβίσματα
στο φύσημα του μπάτη…
γαμώ την τρέλα μου γαμώ
ξεσκέπαστη κι η πλάτη;

…φούντωσε στις καρδούλες τους
ο Έρως φλογοβόλος…
ρε συ τραβήξου προς τα δω
μου πάγωσε ο κώλος

…και πέρασε η ζωούλα τους
από έρωτα γεμάτη…
γιατί γυρνάς συνέχεια
καρφιά έχει το κρεβάτι;

Σαν τα πουλάκια αγάπη μου
έτσι κι εμείς τα δύο
εσύ ψοφάς από έρωτα
κι εγώ από το κρύο

Το ΣΙ, για όσους δεν γνωρίζουν [σσ. Και εγώ τώρα το διάβασα: Id, ego and super-ego.] είναι το κομμάτι του ψυχισμού μας που μας ωθεί να φερόμαστε με τον κοινωνικώς αποδεκτό τρόπο, να ακολουθούμε τους κανόνες σωστού και λάθους και γενικά να μην το παίζουμε επαναστάτες. Όλα ωραία και καλά με μία ποταπή λεπτομέρεια. Αν το εκάστοτε κοινωνικό σύνολο είναι σκατά; Αν το σωστό και το λάθος είναι άνω κάτω;

Τότε κυρίες και κύριοι [σσ. Λέμε τώρα...] τον μπούλο!

Και ερχόμαστε στον Κώδικα. Ο Κώδικας είναι ιερό πράγμα. Ο Κώδικας του ΣΙ όμως είναι θεϊκός. Δεν αλλάζει με τίποτα. Θα προτιμηθεί να φύγουν 200 προγραμματιστές παρά να αλλάξει. Γιατί έχει γίνει θεσμός. Μπορεί να είναι όλα τα λάθη του κόσμου μαζεμένα σε ένα σημείο, αλλά είναι ο Κώδικας και δεν αλλάζει. Κάτι σαν τις Δέκα Εντολές ένα πράγμα. Βέρσιον 2 όμως…

Δυστυχώς το ΣΙ του (ανίδεου) προγραμματιστή είναι μεγαλύτερο από το ηλιακό μας σύστημα. Και όταν τροφοδοτείται από την κοινωνία [σσ. Στη συγκεκριμένη περίπτωση φυσικά και εννοούμε τους συναδέλφους του. Για μία φορά δεν θα ρίξουμε το φταίξιμο στη κυβέρνηση. Οριακά όμως...] τότε φθάνουμε σε μαλάκυνση απείρου κάλλους, διότι θέλει να αρέσει. Και για να το κάνει αυτό συνεχίζει τις μαλακίες του προηγούμενου (για να μην πουν κάτι οι παρατρεχάμενοι). Και καταλήγουμε φυσικά σε μία κατάσταση που ο κώδικας δεν μετριέται σε γραμμές, λειτουργίες, ή, έστω, κλάσεις, αλλά σε κιλά.

Προσφάτως μάλιστα έμαθα και την ορολογία “κουτάλα”. Είναι όταν βάζεις μία ρήτρα και όποιον πάρει ο χάρος. Αντί να την συγκεκριμενοποιήσεις και να κάνεις τη δουλειά σου, την κάνεις όσα-αρπάξει-ο-κώλος-μας και μετά τρέχεις.

Προγραμματιστής 1 – Γιατί χάσαμε τόσα ονόματα από τη βάση;
Προγραμματιστής 2 – Άλλαξες κάτι;
Π1 – Καθόλου!! Εγώ μόνο εκεί [σσ. Βλέπε "υπερπέραν"...] έκανα μία αλλαγή. Ένα update κάνω σε όποιο λογαριασμό έχει για πρώτο όνομα “Γιώργος”. Δε νομίζω να επιρρεάζει τίποτε άλλο…

Είναι εύλογη λοιπόν η ερώτηση: “Τον βαράς μέχρι να συνέλθει;”.

Πιστεύω στον διάλογο… όταν η ωμή βία δεν καταλήγει πουθενά.

1. Περνάς τον περισσότερο χρόνο σου σε ένα γραφείο με διαχωριστικό 2 Χ 3

2. Σου παρέχουν τρία γεύματα την ημέρα.

2. Κάνεις διάλειμμα μόνο για ένα γεύμα, που το πληρώνεις εσύ.

3. Μειώνεις το χρόνο παραμονής σου με καλή συμπεριφορά.

3. Φορτώνεσαι περισσότερη δουλειά αν δείξεις καλή διαγωγή.

4. Ο φύλακας κλειδώνει και ξεκλειδώνει όλες τις πόρτες για σένα.

4. Πρέπει να κουβαλάς πάνω σου κλειδιά για να ανοίγεις τις πόρτες.

5. Μπορείς να βλέπεις τηλεόραση και να παίζεις ηλεκτρονικά.

5. Σε απολύουν αν βλέπεις τηλεόραση και παίζεις ηλεκτρονικά.

6. Έχεις τη δική σου τουαλέτα.

6. Τη μοιράζεσαι με κάτι ηλίθιους που κατουράνε το καπάκι.

7. Επιτρέπουν στους φίλους και συγγενείς σου να σε επισκεφθούν.

7. Δεν μπορείς ούτε στο τηλέφωνο να μιλήσεις με τους δικούς σου.

8. Οι φορολογούμενοι πληρώνουν όλα τα έξοδα για σένα.

8. Πρέπει να πληρώνεις όλα τα έξοδα για να πας στο γραφείο και ύστερα
σου κρατούν από το μισθό σου φόρους για τους φυλακισμένους.

9. Πρέπει να αντιμετωπίσεις σαδιστές δεσμοφύλακες.

9. Τους ονομάζουν “διευθυντές”

Σου εύχομαι μία όμορφη μέρα στο γραφείο. Εγώ πάω φυλακή!

Θα μου πείτε βέβαια ότι αυτά είναι μία βόμβα χοληστερίνης. Ναι. Δεν λέω. Και λοιπόν; Έχετε σκεφτεί από τη στιγμή που γονιμοποιείται το ωάριο τι μπαίνει στον οργανισμό σας; Πριν ακόμα γεννηθείτε έχετε αναπνεύσει καυσαέριο. Πριν ακόμα καταλάβει η μητέρα σας ότι είναι έγκυος εσείς έχετε πάρει ήδη την τοξική σας δόση. Και ξέρετε κάτι; Δεν σταματάτε ποτέ. Μέχρι να χάσετε το κανονάκι και να ρίξετε το επόμενο κέρμα.

Οπότε, λίγη χοληστερίνη δεν κάνει κακό. Αντιθέτως, υπό τις κατάλληλες συνθήκες είναι απελευθερωτική, διότι αυξάνεται ενώ είσαι με καλή παρέα. Επειδή εκείνη τη στιγμή φροντίζεις για την ψυχική σου ηρεμία. Δεν χρειάζεσαι τον ψυχολόγο. Ανοίγεις την καρδιά σου σε κάποιον που σε ξέρει και σε καταλαβαίνει.

Το έχουμε ξεχάσει αυτό. Μια δυο μπυρίτσες [σσ. Εντάξει... 3+...] με καλή παρέα τον ψυχολόγο κάνουν πέρα! Και για την χοληστερίνη μην ανησυχείτε. Πάρτε Becel-Proactiv. Θα σας την μειώσει κατευθείαν! Τι; Δε με πιστεύετε; Μα… αφού το λέει και η διαφήμιση!!! Ούτε αυτούς τους πιστεύετε;;;